18-08-09

Memoires van de oorlog 1914-1918(Deel XVII)

Aankomst van de rekruten (schachten) op het front

Men had ons reeds lang beloofd dat versterking aan manschappen zou komen, door de rekruten van de klas 1914. Eindelijk, op 22 februari 1915 waren ze aangekomen terwijl onze kompagnie in eerste lijn aan de knokkebrug de wacht optrok.
In de nacht van 22 op 23 februari keerde onze kompagnie uit de frontlinie naar het kantonnement te Pollinkhove, terug.


knokkebrug

Knokkebrug (foto: Marc Ryckaert)


Ons kantonnement was in de school, die verdeeld was in twee klaslokalen; in de ene sliepen de toegekomen schachten en de andere
was voor de anciens bestemd. In volle nacht kwamen we te Pollinkhove in ons logement toe.

Om acht uur 's morgens kwam één der piotten, die op het w.c. een dringende behoefte was gaan doen, binnen gestormd al roepende "De Keunink is daar"!
En inderdaad Koning Albert was de rekruten aan 't inspecteren in de klas naast de onze.

Bij het horen van die uitroep sprong ik recht gevolgd van mijn vriend Rik; 't was om de plaat te poetsen, maar op de koer (speelplaats) werden wij in ons vlucht gestuit, daar de koning reeds uit de klas kwam en op de koer verscheen. Wij moesten halte en front maken en de Koning kwam recht op ons af en vroeg aan de Rik "Avez-vous des bon souliers"? Hebt gij goede schoenen? De Rik antwoordde niet onmiddellijk
en trok daarbij nog een aardige snuit. De Rik uit zijn lood geslagen aarzelde enkele ogenblikken om te antwoorden, tot hij opeens uit volle borst zei: ja, mijne Konink. Ik die er naast stond kon moeilijk mijn lach bedwingen, daar die uitlating niet strookte met de militaire gewoonte; temeer de Rik had geen schoenen aan, want hij stond met een paar grote kapblokken aan de voeten. De Koning schudde het hoofd, bezag mij, knipoogde en ging de klas van de anciens binnen.

Wat de Jules aldaar met de Koning medemaakte vertel ik liever niet.

Na de IJserslag die tot 20 oktober zou duren, maar vooral in de winter van 1917, hebben de soldaten naar ziel en lichaam ontzaglijk veel geleden. Sommigen waren erg ontmoedigd en vaak de wanhoop nabij omdat ze geen nieuws ontvingen, noch van huis, noch van vrienden, die in andere legerafdelingen waren ingedeeld. Nu en dan kwam er wel een gesmokkelde brief in hun handen. Hier past het hulde
te brengen aan de moedige "Stavine" die op gevaar af door de Duitsers gearresteerd te worden, brieven over de Hollandse grens smokkelde
voor de soldaten. 

De commentaren zijn gesloten.